قيام ِ قامت ِاين باغ را تماشا کن

 

درون ِ سينه ی ما عشق را تماشا کن
بيا دوباره تو با آينه ، مُدارا کن

***

سلام ِ ساحل ِ ما را به موج ها برسان
مرا ترانه سُرای ِ صدای دريا کن

***

اگر که زمزمه ی اين زمانه، زيبا نيست
زمانه را به تپش های تازه، زيبا کن

***

بيا ترانه ی تابان ِ صبح ِ پنجره را
سرود ِ رود ِ غم آلود ِ حنجره ها کن

***

که ِ گفته است که گم گشته است عاطفه ام؟
مرا ميان ِ غزل های ناب، پيدا کن

***

ببين طنين ِ صدای صميمی ِ ما را
دری برای صداهای تازه تر، وا کن

***

اگر به شاخه ی ما برف های بهمن ريخت
شکوفه های فروبسته را شکوفا کن

***

من از سُلاله ی دلبستگان ِ بارانم
به جان ِتشنه ی من ، جشن ِ آب برپا کن

***

شمال، از نفس ِ واژگان ِ من، سبز ست
تو رمزوُ راز ِ مراَ پيش برگ، اِفشا کن

***

شبانه، منتظر ِ آفتاب ِ صُحبدمم
برای من، سفر ِ نور را مُهیّا کن

***

سر ِ سپيده ی فردای ِ ما سلامت باد
سپيده را به غزل ، ميهمان ِ فردا کن

***

تمام ِ عاطفه ام عطر ِ عاشقانه گرفت
دل ِ متين ِ مرا ميزبان ِ رؤيا کن

***

مگو به داس، سخن گفته اند با گل ياس
قيام ِ قامت ِ اين باغ را تماشا کن

 

"من، گياهی ريشه در خويش ام"، رضا مقصدی

 

 

سلام! عاشقان آزادی، ترانه سُرايان ِ عاطفه وُ آب
سلام! فرزندان ِ برومند ِ آفتاب.
بگذاريد سخنم را با کلام ِ کهربايی ِ فرهيخته يی فرزانه آغاز کنم:

« دهانت را می بويند
مبادا که گفته باشی: دوستت می دارم
دلت را می بويند.
روزگار ِ غريبی ست نازنين!
....
آنکه بردر، می کوبد شباهنگام
به کشتن ِ چراغ آمده است
نور را در پستوی خانه ، پنهان بايد کرد»
سی سال است اين شعر شاملو در حيات ِ سياسی – اجتماعی ِ ما مصداق ِ عينی ِ خود را با همه ی ظرافت ِ واقع بينانه اش نشان می دهد.
سی سالی که : « عشق را کنار ِ تيرک ِ راهبَند
تازيانه می زنند »
سی سالی ست
« قصابانند برگذر گاه ها مُستقر
با کُنده وُ ساطوری خون آلود
روزگار ِ غريبی ست نازنين!»

رضا مقصدی در شب ِ گرامی داشت ِ "ندا"ها وُ "سهراب"ها - کلن

 

دراين سی سال- از همان آغاز- آنانی که دلی برای عشق ورزيدن و جانی برای آزاد زيستن وُ آزاد انديشيدن داشته اند همواره ، آماج ِ يورش ِ تبهکاران ِ حاکم بوده اند.
دراين سی سال ، انديشه ورزان وُ فرهنگ پروران ِ جامعه ی ما با همه ی ضربات ِ جبران ناپذيری که از جانب ِ واپس گرايان ، متحمل شده اند برکارايی ِ سلاح ِ انسانی ِ خود- که چيزی جُزانديشه وَ خِرد چاره ساز نيست – افزوده اند و ازاين رو همواره خار ِ چشم ِ خودکامگان بوده اند. حاصل ِ سی سال شرايط خشونت بار، به مردم ما و از جمله ، روشنفکران وُ نويسندگان پيشتاز ِ ما آموخت که برای رويا رويی با ناراستی ها وُ نا سازگاری های جانفرسا و پيروزی برآن می بايد به مبارزات هوشمندانه يی پای فشرد که همه ی دگرانديشان خردمند، خواهان ِ آنند. برای رسيدن به چنين نگاه وُ نظر وُ تأملاتی تابان، جامعه وُ فرهيخته گان ِ فرزانه ی ما تاوان ِ سنگينی پرداخته و هنوز می پردازند.
نتيجه ی چنين تأملاتی، برآمد ِ يک جنبش ِ بزرگ ِ مسالمت آميز بود که با توحشی گسترده به خون کشيده شد.
مضمون ِ اصلی ِ نظام های خود کامه ، حاکميت ِ جهل وُ جنون وُ جنايت است. چنين حاکميتی مردم را- به اجبار- به سکوت دعوت می کند اما اين سکوت ِ ناخواسته – همواره-«سرشارازناگفته هاست». ناگفته ايی که در يک "فرصت تاريخی"، عريان وُ عيان به بيان در می آيد. وبه يکباره به فريادی سربلند، بَدَل می شود. اين فرياد ِ سرافراز، نخُست از نهانخانه ی دل، برزبان می نشيند واز درون ِ خانه ، به کوچه راه می يابد و از کوچه به خيابان سر ريز می کند، وجوان وُ جانانه برجان ِ جهانيان فرو می بارد:

هر کجا فرياد ِ آزادی منم
من ، درين فريادها دم می زنم

امروز، طنين ِ شور آفرين ِ چنين فريادی، وجدان بشری و وجدان ميليون ها انسان ايرانی را بيدار تر کرده است. دراين سی سال، اين نخستين بار است که چهره ی چرکين ِ جنايتکاران ِ جمهوری اسلامی – با اين گستردگی- در جغرافيای سياسی جهان ، رسوا وُ افشا شده است.
اين جنبش، يک خيزش ِ خود جوش نيست چراکه سرچشمه های جوشان وُ خروشان ِ آن به سالها ی دور بر می گردد.
که تنها در چند ساله ی اخير ، جنبش ِ زنان با طرح مطالبات محوری ِ خويش ، عليه ی خشونت وُ تبعيض های غير انسانی، فضايی فرخنده برای حق خواهی و آزادی ، فراهم ساخت.
و جريان ِ جنبش ِ دادخواهانه ی دانشجويان ، روشنفکران، شاعران و نويسندگان، پشتوانه ی پهناور ِ آن بوده است.
اگر امروز« ندا» ها نماد آزادی وُ برابری اند. اگر « سهراب » ها سرود ِ سرافراز ِ بالندگی وُ زيستنند. نازنينان ِ غرور آفرين ِ اين جنبش اند . جنبشی که در برابر پائيز ِ رژيم ِ زرد وُ مرگ انديش، می خواهد" سبز" بماند. "سبز" به معنای تازه وُ بالنده وُ برگ انديش. نه چيزی ديگر. وبه کسی جُز خود و آرزوهای روشن وُ روينده ی خويش نمی انديشد وُ تکيه ندارد و اگرتکيه کند- دير يا زود- از تکيه گاه های دروغين ِخود، کَنده خواهد شد، می دانم.
جنبشی که می گويد: « من، گياهی ريشه در خويشم »
ونگاهش نه برآسمان ِ بی برکت ، بلکه برزمين ِ پُرحرکت ِ خويش است. جنبشی که می خوانَد:

"سُهرابُمرده راست غمی، سنگين
اما غمی که افکنََدَ از پا، نيست
بر خيز! رخش ِ سرکش ِ "خود" زين کُن!
اميد ِ نوشداروی تو از کيست ؟"

آری ، با چنين جان ِ شعله – باری ، عاشقان ِ آزادی ، پای به گَستره یَ کارزار گذاشتند تا چهره ی روزگار را ديگر گون کنند و راز ِ جاودانگی ِ انسان را با ما در ميان نهند." تا زيبايی ، دست ِ مهربانی را بگيرد. نان، به تساوی تقسيم شود" وَ عشق ، تنها عشق ، برای زيستن ، بس باشد.
چه کسی زندگی را شادمان می خواهد؟ آنکه اندوهش بيشتر است. چه کسی ماهرانه وُ عاشقانه ، عشق می افشاندَ ؟ آنکه ناکامی را شناخته است. و چه کسی آزادی را بشارت می دهد؟ آنکه يک سينه، سخن دارد وُ تنگنای قفس را می شناسد. قفسی به طول ايران ِ ويران و به عرض ِ آرزوهای آينه آسای انسان ِ ايرانی ، در درون مرز و همه ی آنانی که- به اجبار وَ به هرروی در برون مرز برخاک های بيگانه پرتاب شده اند و با خاطرات ِ تير باران شده ، سر بر بالين می گذارند ، وَ برخاکی پای می فشارند که از آن ِ آنان نيست . از اين روی ، از زبان ِ آنان واز زبان ِ خويش در چندين سال پيش سرودم:

اينجايم وُ ريشه های جانم آنجاست
شادابی ِ باغ ِ ارغوانم آنجاست
ديری ست درين قَفَس ، نَفَس می شِکَنَم
گر خاک شود تنَم ، روانم آنجاست

ـــــــــــــــــــــــ
اين گفتار – اينک با افزوده يی اندک – در چهلمين روز ِ به خاک سپردن ِ " ندا " و در شب ِ گرامی داشت ِ شور انگيز ِ " ندا"ها وُ "سهراب"ها خوانده شد. که به کوشش پيگير وُ خستگی ناپذير «جمعی از ايرانيان ايالت نوردراين وست فالن – آلمان» در « پُرتَس ِ کُلن » با بيش از چهار صد نفر برگزار شده بود. در پايان ِ آن ، شعرهايی نيز خواندم که برای اين روزهای سياه نوشته بودم.

 

دیشب تمام چهره ی آیینه، اشک بود

 

این چیست؟ درد ِ کیست؟ که ما را   صدا زده ست

ما را به سوی تلخ ترین ها    صدا زده ست

 

                    □ □ □

 

ای آب های بندر ِ"چمخاله" بشنوید!

ما را غم ِ قدیمی ِ دریا   صدا زده ست

 

                    □ □ □

 

ساز ِ « صبا » کجا ست؟  که بنوازدت به درد

آن سینه را سرود ِ غم افزا   صدا زده ست

 

                    □ □ □

 

نام ِ ترا ستاره ی اردیبهشت  ماه

این بار از تمام ِ بُلندا  صدا زده ست

 

                    □ □ □

 

شوریده ی طراوت ِ سبزینه های چای!

اینک، ترا بهار ِ شکوفا  صدا زده ست

 

                    □ □ □

 

دریا سکوت ِ سینه ی عشاق ،  کی شنید؟

این درد را صداقت ِ صحرا   صدا زده ست

 

                    □ □ □

 

بخت ِ بُلند ِ توست که این عشق ِ سر بلند

جان ِ ترا شکفته وُ زیبا   صدا زده ست

 

                    □ □ □

 

در سینه،  شعله -  شعله ، غمت بی امان نشست

عشق ِ ترا همیشه، دل ِ ما   صدا زده ست

 

                    □ □ □

 

آنجا اگر ترانه ات تاریک وُ تلخ گشت

ما را غم  ِ بُلند ِ تو اینجا  صدا زده ست

 

                    □ □ □

 

تنگ است قامت ِ غمت در قالب ِ غزل

نام ِ ترا قصیده ی فردا  صدا زده ست

 

                    □ □ □

 

دیشب تمام ِ چهره ی آئینه، اشک بود

وقتی که دید مرگ، یکی را  صدا زده ست                         

 

 کلن 26  اردیبهشت 88

سهراب را صدای صميمانه، سرخ کرد، شعری از رضا مقصدی

 

در آرزوی عاطفه وُ آب، زیسته  ست

جانی که از جوانی ی سرشار، سبز بود.

در جنگلی که در گذر ِ باد های سرد

از دیر تا هنوز، نَفَس می کشد به درد

                                در سایه ی ترانه ی مهتاب زیسته ست

تا باد از کنار ِ ما ناشاد بگذرد.

سهراب را صدای صمیمانه، سرخ کرد

وقتی که در برابر ِ چشم ِ بهاره اش

پاییز ِ روزگار

آتش به جان ِ تاره ی آوازها کشید

او خواند آنچه را که به دل عاشقانه دید

                                        آن دل که با جوانه ی بی تاب زیسته ست.

 

پیغام ِ پَهنه گُستر  ِ مرگِ تگرگ را

سهراب با ترانه ی تابان ِ تازه اش

بر سینه ی سپیده ی فردا نوشته است.

 

"تهمینه" را چه غم

یک باغ، بر حماسه ی یک گل، سلام کرد

باغی که واژه های شکوفای ِ شاخه اش

زیبایی ی شناور ِ شمشاد ِ شاد را

شور ِ کلام کرد.

 

زبیاست زندگی

باور کن ای سپیده ی فردای سربلند!

با ماست زندگی.

شادا دلی که در تپش ِ آب وُ آینه

                همچون دل ِ شکفته ی سهراب زیسته ست.

 

 

                                        28 تیر 88

                                [e-mail]

 

 

صدای نا ميرا - به خاطرۀ چاک چاک ِ سعيد سلطانپور

 

صدای نا ميرا، شعر و نوشته ای از رضا مقصدی به خاطرۀ چاک چاک ِ سعيد سلطانپور

هم اينک، سيمای صميمی ِ سعيد سلطانپور پيش چشم من است. امواج انسانی، در خيابان جام جم تهران اورا در حلقه ی مهربانش فرا گرفته است. قامت بلند وُ سپيدی موی وُ سياهی ِ لباسش از دور ديده می شود.
در ميان ِ هيجان ِ جان های شوريده – آرام وُ آهسته – با لبخندی کم رنگ به پيش می آيد. گهگاه – با مکثی کوتاه – سرش رابه سمت ِ سئوالی برمی گردا َند. سيلاب ِ جمعيت – دمبدم – سرريز می کند. مردم او را چونان نگينی در ميان گرفته اند.
از ميان شاعران مشروطه شايد تنها عارف قزوينی از چنين حمايتی بهره مند است.
سر انجام، جمعيت راه باز می کند. سعيد – شور انگيز و حماسه وار – در نم نم ِ نوازشهای نازک ِ باران ِ شبانگاهی و در ميان ِ کف زدن های دنباله دار به پشت ِ"تريبون انستيتو گوته" راه می يابد. به يقين می داند: «تنها صداست که می مانَّد».
آنگاه آرام و آهسته می خوانّد :
دانی که چنگ و عود چه تقرير می کنند
پنهان خوريد باده، که تعزبر می کنند
سپس شوريده وُ شعله ور فرياد می کشد: (با کشورم چه رفته ست)

ديری نمی گذرد در سال شصت در شب ِ داماديش به دام ِ جانيان ِ تازه از راه رسيده می افتد و در اندک مدتی صدای سپيدش سوراخ سوراخ می شود و از بلندای ِ خود، فرومی افتد. اما نمی ميرد.
خانه به خانه. سينه به سينه. مرز به مرز، قد، راست می کند.
اکنون همين جاست. در درون ِ خون ِ ماست.
بالنده تر وُ شکوفاتر، مرا. ترا. مارا به نام می خوانَد.
صدا در صدايش می دهم وُ می خوانم:

"با کشورم چه رفته ست"

به خاطرۀ چاک چاک ِ
سعيد سلطانپور

آغاز ِ خاطرات ِ من از توست
آواز ِ غمگنانه ی اين دل، نيز.
ديشب که در گلوی گياه ِ من
بار ِ دگر صدای تو گل داد
دانستم:
تا خاک ِ من
از زخم ِ دير ساله ی اهريمن
خنياگر ِ خزان ِ درخت است
من، همصدای سبز ِ تو خواهم ماند.

بگذار بر دريچه ی تاريکم
آهنگ ِ ماه نباشد.
بگذار چشمه ام
از سنگلاخ ِ تيره ی اندوه بگذرد.
شادابی ِ شکوفه ی آن آرزوی دور
رؤيای نازنين ِ مرا رنگ می زند.

هر جا پرنده ای
دلخسته ی کرشمه ی باغ است
هر جا دلی
پژواک ِ تابناک ِ چراغ است
هرجا سپيده ای
پيغام ِ روسفيدی ِ روز است
آواز ِ ارغوان ِ تو جاری ست.

در جاری ِ هميشه ی آن جويبار ِ نور
جان ِ من وُ جوانه ی شاداب ِ تو يکی ست.

ديشب ترا دوباره صدا کردم
يعنی:
تاريکی ِ کرانه ی ما را، ستاره وار!
بار ِ دگر ترانه ی شفاف ِ تو شکست.
وقتی که از بلندی ِ جانت
فرياد برکشيدی:
"با کشورم چه رفته ست!"**

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
* کانون نويسندگان ايران (در تبعيد) در شانزدهم آبان ماه ۱۳۷۶جشنواره ی سی امين سال تأسيس کانون نويسندگان ايران را در کلن (آلمان) برگزار کرد. اين شعر و نوشته در آن جا خوانده شد.

** از سعيد سلطانپور

 

 

دریا نوید ِ سبز ِ "ندا" را شنیده است

 

دریا نوید ِ سبز ِ "ندا" را شنیده است

  

زیبایی ِ زمانه صدا می زند ترا
از هر طرف، ترانه صدا می زند ترا

****

در جان ِ این درخت ِ تناور روانه باش!
شادا که هر جوانه صدا می زند ترا

****

خورشید را بگو که بگوید به ارغوان :
این ماه هم شبانه صدا می زند ترا

****

آئینه را به جانب ِ فریادها گرفت
هر کس که عاشقانه صدا می زند ترا

****

چشم ِ "ندا" ی توست که سرشار ِ انتظار
اینگونه غمگنانه صدا می زند ترا

****

صورتگر ِ صمیمی ِ یک نسل ِ سوخته ست
این دل، که صادقانه صدا می زند ترا

****

فرهاد، زنده باد که از بیستون ِ عشق
شیرین وُ شادمانه صدا می زند ترا

****

این فصل ِ تازه یی ست که آغاز گشته است
با اینهمه نشانه صدا می زند ترا

****

ای دل به هوش باش که در اوج ِ موج ِ درد
دریا درین میانه صدا می زند ترا

****

عشق ست با ترانه ی تابانِِِِ ِ آینه
از هر کجای خانه صدا می زند ترا

****

آتش به جان ِ عاشق ِ آن باغ، می کشَد
شوری که شاعرانه صدا می زند ترا

****

دریا، نوید ِ سبز ِ "ندا" را شنیده است
این موج ِ بیکرانه صدا می زند ترا

****

تنها صدای توست که می مانَد این زمان
این است این زمانه صدا می زند ترا



کلن 04.07.2009
[e-mail]

در روزگارِ خار، گلی پروريد و رفت

 

در روزگارِ خار، گلی پروريد و رفت

آواز را برای تو می‌خواند
وقتی که در گلوی تو ديوارها نشست.
پرواز را برای تو می‌خواست
وقتی پرندگانِ صميمی
در پشتِ خاطراتِ مه‌آلود، گم شدند.

رو، سویِ روشنايیِ يکدست، می‌شتافت
آنجا که شب، قصيده‌ی تاريکِ درد بود.
در پایِ خاکهای تَرَک خورده
دستی به رویِ ساقه‌ی افسرده می‌کشيد
تا نسلِ آب و آينه و آهِ تازه را
مهمانِ شادمانِ درختانِ تَر، کنَد.

با ما – به وای وای – سرودی سياه خواند
وقتی کليدِ خانه‌ی ما در شبی بلند
با کوچه های خاطره، گم گشت.

پاييز را زشاخه فرو می‌ريخت
آنجا که لحظه های شکوفنده‌ی درخت
تصويری از زلالیِ اين جانِ سبز بود.

سر را به روی شانه‌ی خورشيد می‌گذاشت
تا از ميانِ زمزمه‌ی نور بگذرد
انگور را به خاطرِ انگور می ستود
وقتی پياله ، دورِ دگر داشت.

▄

اينک شکسته در پیِ او راه می‌رويم
با گامهایِ خسته‌ی تابوت.
يک شاخه گل، نثارِ دلش باد و عشق او
کاينگونه بی بهار
در روزگارِ خار ، گلی پروريد و رفت .

چندان نماند تا که ببيند ترانه‌اش
در سرزمينِ باد، چه سروی به جا نهاد.
در يک شبی که راه به دنبالِ ماه بود
خاموش و رنجبار
چون سايه سار، از سرِ ما پا کشيد و رفت.

درسینه ی صبور ِ ما، سی سال غم نشست

 

درسینه ی صبور ِ ما، سی سال غم نشست

 

این بار، عاشقانه به پا خیز وُُ  سبز باش

آتش به جان ِ تازه، برانگیز وُُ   سبز باش

                  ***

بگذار این بهار به نام ِ تو گل کُند

بگذر زرنج ِ اینهمه پائیز وُُ  سبز باش

                  ***

آن آینه، سلام ِ سپید ِ ترا شنید

با آب ها دوباره در آمیز وُُُ  سبز باش

                 ***

نور ِ تو از میان ِ دل ِ ما عبور کرد

ای شور ِ نوشکفته! دل انگیز وُُ  سبز باش

                 ***

درامتداد ِ اینهمه شمشادهای شاد

با عطر ِ آب وُعاطفه، لبریز وُُ  سبز باش

                 ***

دست ِ کدام پَست، ترا زخم می زند؟

بیداد ِ این زمانه، فروریز وُُ  سبز باش

                ***

جنگل، ترا در آینه ها سبزدیده است

باهرتَبَر- هر آینه –  بِستیز وُُ  سبز باش

                ***

آواز ِ تو زمین وُ زمان را زلال کرد

بازردی ِ زمانه، در آویز وُُ  سبز باش

                ***

گیلان ِ من ترانه سُرای ِ سپید ِ توست

خندان بخوان! چکامه ی تبریز وُُ  سبز باش

                ***

دریاد ِ این درخت، صدایت معطرست

این عطر را به شاخه، بیاویز وُُ سبز باش

                ***

بگذار! - با طراوت ِ یک عشق ِ سر بلند-

گلدان ِ لاله را به سر ِ میز وُُ  سبز باش

               ***

در سینه ی صبور ِ ما، سی سال غم نشست

با شادی ِ شکفته، به پا خیز وُُ  سبز باش

کلن چهارم تیر ماه 88

 

به خاطره ی شورانگیز ِ بیژن ترقی

در "مرضیه"، شکفت غزل های دلکش ات

                                      به خاطره ی شورانگیز ِ

                                                بیژن ترقی

 

نام ِ تو همنشین ِ نگین ِ ترانه بود

شعر ِ تَرَت ترانه سرای زمانه بود

                   ***

دست ِ تو عاشقانه ترین حرف را نوشت

آنجا که ماجرای دلت  صادقانه بود

                   ***

بیگانه نیست خانه ام از آهِ آتشین

آواز ِ تو یگانه ترین  یار ِ خانه بود

                   ***

در "مرضیه" ، شکفت غزل های دلکش ات

" برگ ِ خزان" ، برای دلت یک بهانه بود

                   ***

میخانه ات به خانه ی دل ها پیاله داد

در بامداد ِ سینه ات، شور ِ شبانه بود

                   ***

سوز ِ تو با سروده ی هر ساز، می نشست

آه ِ تو آفتاب ِ مرا آشیانه بود

                   ***

ما را اگر که شور ِ جهان، در میان گرفت

شادابی ی ترانه ی تو در میانه بود

                   ***

جان ِ تو با جوانه ی من، شادمانه زیست

هر واژه ات درخت ِ مرا یک جوانه بود

                   ***

نازُک تر از نسیم ِ نَفَس های این چمن

در من، هوای ِ تازه ی تو نازُکانه بود

                   ***

شعر ِ ترا دو باره دلم بر زبان کشید

دیدم که شور ِ شعله ورش، شادمانه بود

                   ***

برگ ِ خزان، به جان ِ جوانم فرو فتاد

تیر ِ ترا همیشه دل ِ من، نشانه بود

                   ***

"دلکش"، غم ِ قدیم ِ غزل را به دل، کشید

با او تغزّل ِ دل ِ تو، دلکشانه بود

                   ***

این "آتشی" که از پس ِ آن "کاروان" به جاست

گلبانگ ِ سرخ ِ عاطفه ی عاشقانه بود

 

 رضا مقصدی

                                      کلن 28.04.2009

 

بپوش پیرهن ِ بی قرار ِ آبی را

 

درآمدی ز درم تا ترا نظاره کنم

کسی که منتظر ِ شعر ِ لحظه هاست منم

 

              □ □ □

 

درین زمان که ز دیدار ِ دوست، خرسندم

به جان ِ دوست، تپش های عاشقانه منم

 

              □ □ □

 

سرای من ز صدای پرنده، رنگین ست

که با سپیده ترا می سراید این سخنم

 

              □ □ □

 

بپوش پیرهن ِ بی قرار ِ  آبی را

که تا زمانه بخوانَد ترا به پیرهنم

 

              □ □ □

 

تن ات همیشه برایم زلالِ مهتاب ست

ستاره را تو صدا کن، به آسمانِ تنم

 

              □ □ □

 

دلم هوای علف های تازه تر دارد

که همسرشت ِ صمیمیِ سبز ِ این چمنم

 

              □ □ □

 

خوشا که نامِ مرا عاشقانه بنویسی

خوشم که نام ترا بشنوند از دهنم

 

              □ □ □

 

که در غزل، نَفَسِ صبح سبز ِ لاهیجان

و در قصیده، خراسان ِ جان ِ آن وطنم